411... امام احمدبن حنبل فقط توسل به پيامبر(ص) را جايز مى‌داند و امام شوكانى توسل به رسول خدا و ديگر پيامبران و صالحان را جايز دانسته است. ¹

علامه شوكانى نيز رساله‌اى جداگانه درباره توحيد به نام «الدر النضيد فى اخلاص كلمة التوحيد» دارد. وى در اين كتاب با آوردن ادله قوى و محكم، ثابت مى‌كند كه توسل به پيامبران و اولياى الهى جايز است و به مخالفان اين مسئله به شدت اعتراض مى‌كند. ²

شوكانى مى‌گويد:

توسل به رسول خاتم در زمان حيات وى، پس از رحلت و در حضور و عدم حضور آن حضرت صحيح است. پوشيده نيست كه صحابه اجماع دارند توسل به پيامبر(ص) در زمان حيات او و نيز توسل به غير از رسول خدا پس از مرگ آن حضرت درست است. اجماع صحابه در اين مسئله سكوتى است؛ زيرا زمانى كه عمر به عباس توسل جست، كسى به وى اعتراض نكرد. توسل به اهل فضل و دانش براى ارتباط با خداوند در واقع توسل جستن به اعمال شايسته و ويژگى‌هاى نيكوى آنان است؛ زيرا دليل فضيلت يافتن چنين فردى، اعمال اوست.

همچنين وى براى توسل به پيامبران، داستان توسل فرد نابينا به پيامبر، و