410ابن‌تيميه همچنين در كتاب «الرد على الاخنائى» 1 تصريح مى‌كند:
احمدبن حنبل نحوه دعاكردن كنار قبر مبارك پيامبر را بيان مى‌كند و مى‌گويد: با توسل به پيامبر به درگاه خداوند رو آور و حاجت خود را از خداوند بخواه كه حاجت تو را برآورده مى‌سازد.
ابن‌تيميه نيز قائل به توسل بوده است، چراكه شاگردش ابن‌كثير در «البداية و النهاية» نقل كرده كه وى استغاثه را رد كرده است؛ ولى گفته است: «به پيامبر توسل جسته مى‌شود و در پيشگاه خداوند شفيع قرار مى‌گيرد». 2
البانى نيز در كتاب «التوسل، انواعه و احكامه» 3 معتقد است كسى كه توسل فرد نابينا را توسل به خود پيامبر مى‌داند، اعتراضى بر او وارد نيست. اما بايد فقط توسل به خود پيامبر را جايز بداند و افراد ديگر را به اين حكم نيفزايد؛ يعنى نبايد توسل به ديگران را نيز جايز بداند؛ مانند آنچه از عزبن عبدالسلام و احمدبن حنبل نقل شده است.
وى در شرح عقيدة طحاويه مى‌نويسد:
طبق نصوص قرآن و سنت و شيوه سلف صالح و اجماع مسلمانان، توسل امرى مشروع، و سه قسم است:
1. توسل به يكى از نام‌ها يا صفات خداوند متعال؛
2. توسل به عملى صالح كه دعاكننده انجام داده است؛
3. توسل به دعاى انسان صالح.