403
جواز توسل و استغاثه از نگاه شمس الدين محمدبن علامه شهابالدين احمد رملى 1
از ايشان پرسش مىشود كه مردم به هنگام مشكلات مىگويند: «يا رسول الله! يا فلان عالم!». آيا اين كار و ديگر انواع استغاثه به پيامبران، رسولان، علما، صالحان و اولياى الهى جايز است يا خير؟ آيا رسولان، پيامبران، اولياى الهى، صالحان و مشايخ مىتوانند پس از مرگ نيز يارى بدهند؟ اين كارها بر چه مبنايى صحيح است؟ ايشان نيز چنين پاسخ مىدهد:
استغاثه به پيامبران، رسولان، اولياى الهى، علما و صالحان جايز است. اينان مىتوانند پس از مرگ نيز يارىرسانى و فريادرسى كنند؛ زيرا معجزه پيامبران و كرامات اوليا پس از مرگ نيز تمام نمىشود. درباره انبيا بايد گفت طبق آنچه در روايات آمده است، اينان در قبر خويش نيز زندهاند و نماز مىخوانند و حج مىروند. اين يارىرسانى آنان از معجزات آنان است. شهيدان نيز [طبق آيات قرآن كريم] زندهاند. مشاهده شده است كه در روز، و آشكارا با كفار مىجنگند. درباره اولياى الهى نيز بايد گفت امدادرسانى آنان پس از مرگ از كرامات آنان است؛ زيرا پيروان حق، همگى بر اين امر اجماع دارند كه از اولياى الهى، چه با قصد و چه بدون قصد، امور خارقالعادهاى سر مىزند كه خداوند بهواسطه و سبب آنان، اين امور را محقق مىسازد. دليل جواز نيز اين است كه اينها امور