397ابنتيميه در جاى ديگر مىگويد:
همچنين از مواردى كه نشان از جواز توسل به رسول خدا(ص) بهواسطه دعا مىباشد، حديثى است كه طبق آن، پيامبر(ص) به فردى ياد مىدهد كه اينگونه دعا كند: «بار الها! از تو مىخواهم و بهواسطه پيامبرت محمد(ص) به تو روى آوردهام. اى محمد! من براى حاجتم به تو رو مىكنم و از خداوند مىخواهم حاجتم را برآورده سازد. پس شفاعت پيامبرت را درباره من بپذير» .
وى همچنين مىگويد:
اما درباره توسل به پيامبر(ص)، نسائى، ترمذى و ديگران روايتى را نقل كردهاند كه عربى باديه نشين، نزد پيامبر(ص) آمد و عرض كرد: «اى رسول خدا! من دچار نابينايى شدهام. برايم دعا كن». پيامبر(ص) به وى فرمود: «به وضوخانه برو و وضو بگير و دو ركعت نماز بگزار. پس از آن بگو: بارالها! از تو مىخواهم و بهواسطه پيامبرت محمد(ص) به تو روى آوردهام. اى محمد! من تو را براى بازگشتن بينايى خويش شفيع قرار مىدهم. خداوندا! شفاعت پيامبرت را درباره من بپذير». سپس پيامبر(ص) فرمود: «اگر نيازى داشتى مانند اين دعا را بخوان». خداوند نيز آن فرد را بينا كرد. 1
مطلب سوم: موضع گروهى از محدثان، فقيهان و اصوليون
از جمله كسانى كه قائل به جواز توسل شدهاند، فخر رازى، علامه سعدالدين تفتازانى، علامه شريف جرجانى، تقىالدين سبكى، ابنقدامه، امام