1) . تهذيب‌التهذيب، ج7، ص 339، در شرح حال على‌بن موسى‌بن جعفر الرضا. ذهبى درباره راوى اين داستان يعنى محمدبن مؤمل‌بن حسن مى‌گويد: «او امام، مهتر نيشابور... يكى از بليغان و فصيحان... او مركزى را براى محدثان ايجاد كرد و اموال بسيارى را براى آنجا هزينه كرد. ابوعلى حافظ نيز براى او تاريخ احمدبن حنبل را خوانده و به او ياد داده است. سلمى، حاكم نيشابورى و سعيدبن محمدبن عبدان نيز از وى روايت كرده‌اند»؛ ر.ك: سير أعلام النبلاء، ج16، ص 23. در تاريخ الاسلام آمده است: «او يكى از بزرگان خراسان است و در آن ديار فصيح‌ترين و رساترين بيان را دارد». حاكم نيشابورى مى‌گويد: «از فصاحت وى شگفت‌زده مى‌شدند»؛ ر.ك: ج25، ص 452 و وفيات الاعيان، ص350. درباره هم‌طراز وى، يعنى ابوعلى ثقفى نيز ذهبى مى‌نويسد: او امام، محدث، فقيه، علامه، زاهد و پارسا و شيخ خراسان ابوعلى محمدبن عبدالوهاب... ثقفى نيشابورى شافعى و واعظ است؛ ر.ك: سير أعلام النبلاء، ج15، ص 280. حاكم نيشابورى نيز مى‌نويسد: «من در تشييع جنازه وى حضور داشتم. تا به حال چنين جمعيتى را در نيشابور نديده بودم. من در كودكى در مجالس وعظ و خطابه وى حاضر شده بودم. شنيدم كه در دعايش مى‌گفت: خدايا! تو وهاب، وهاب، وهاب هستى. حاكم مى‌گويد: از ابوالعباس زاهد شنيدم كه مى‌گفت: ابوعلى در زمان خود حجت خداوند بر خَلقش بوده است». ببينيد كه حجت خداوند چگونه به زيارت قبر على‌بن موسى الرضا مى‌رود. او در اين زيارت به همراه جمعى از مشايخ و بزرگان و نيز ابن‌خزيمه بوده است و مى‌بيند كه ابن‌خزيمه چگونه مقابل اين بقعه، تواضع و تضرع مى‌كند. با اينكه ابن‌خزيمه به مسائل اعتقادى آشناتر و آگاه‌تر از ديگران بوده است. به خدا سوگند! اگر اين كار موجب خدشه به دين و اعتقادات مى‌شد، هرگز او چنين كارى نمى‌كرد.