265 توسل به پيامبر را پس از ارتحال وى ممنوع مىدانند. براى پايان دادن به اين اختلاف مىگوييم عمل صالح كه عبارت است از «اين كار را انجام بده» يا «چنين كارى را انجام نده» (انجام واجبات و ترك محرمات)، وسيلهاى ناب براى رفتن به درگاه خداوند است. به اين ترتيب، از اختلافنظر رهايى مىيابيم و به عرصههاى بىپايان گام نمىنهيم. 1
رحمت خداوند بر امام سبكى. وى در كتاب «شفاءالسقام» مىنويسد: «توسل به پيامبر، در هر حالتى جايز است؛ خواه توسل، پيش از آفرينش يا پس از آفرينش يا در زمان حيات يا پس از رحلت وى در مدت برزخ و يا پس از برانگيخته شدن در عرصه قيامت و بهشت انجام پذيرد». 2
خلاصه: مخالفان توسل با طرح ادعاهاى واهى، انسانهاى ناآگاه را مىفريبند و براى عوام ايجاد شبهه مىكنند و مىگويند بلالبن حارث و عثمانبن حنيف در توسل جستن، برخلاف عمل بزرگان صحابه اقدام كردهاند. اين سخن باطلى است كه خودش را رسوا مىكند؛ زيرا اجتهاد يك صحابى نمىتواند بر اجتهاد صحابى ديگر حجت باشد. هيچيك از علما نيز با اين قاعده اصولى مخالفت نكردهاند. از سوى ديگر عمل بلالبن حارث و عثمانبن حنيف مقابل ديدگان صحابه انجام شد [و هيچ كدام با آن مخالفت نكردند.] بنابراين چنين كارى، اجماع سكوتى صحابه به شمار مىرود.
اما علت توسل نيافتن ديگر صحابه براى باريدن باران، براى آن است كه