1) . سنن ابن‌ماجه، ج1، ص256، ح 778؛ مسند احمد، ج3، ص21؛ الدعاء، طبرانى، ج1، ص990. گروهى از حافظان حديث از جمله دمياطى در المتجر الرابح فى ثواب العمل الصالح، صص 471 و 472، ابوالحسن مقدسى، شيخ و استاد منذرى در الترغيب و الترهيب، ج2، ص459، عراقى در تخريج أحاديث الاحياء، ج1، ص291، ابن‌حجر در امالى الاذكار، ج1، ص 272 اين روايت را حسن دانسته‌اند. بوصيرى در مصباح الزجاجة، ج1، ص98 در اين رابطه مى‌گويد: «اما ابن‌خزيمه در صحيح خود، اين روايت را از طريق فضيل‌بن مرزوق نقل مى‌كند». بنابراين روايت بالا از نگاه وى صحيح است. اما كسانى كه اين روايت را به دليل ضعف يكى از راويان يعنى عطيه عوفى ضعيف دانسته‌اند، بايد پاسخ علامه على‌بن محمد بن يحيى باعلوى در هداية المتخبطين، صص 61 و 62، را به آنها بدهيم كه خلاصه ديدگاه وى چنين است كه ابن‌معين و ابن‌سعد وى را ثقه مى‌دانند و صاحب كتاب الاملاء درباره او مى‌گويد: «ابوداود از وى رواياتى نقل كرده و درباره اين روايات سكوت كرده است». يعنى اين روايات را معتبر مى‌دانسته است. ترمذى نيز روايات متعددى را از وى نقل كرده است كه برخى از آنها را فقط وى روايت كرده است. ابن‌حجر نيز وى را راستگو دانسته و روايات او را حسن شمرده است. همچنين حافظان حديث‌شناس متأخر نيز با وى هم عقيده‌اند. ابن‌خزيمه، ابن‌ابى حاتم و ... نيز پيش از اينان چنين ديدگاهى داشته‌اند. اما كسانى كه اين حديث را به دليل تدليس عطيه عوفى، ضعيف دانسته‌اند، امرى است كه به‌طور قطع ثابت نشده است؛ زيرا آنان در اين زمينه به روايتى استناد مى‌كنند كه فردى متهم به دروغگويى و ياوه‌گويى به نام محمدبن سائب كلبى اين سخن را گفته، و به غير از او هيچ فرد ديگرى اين سخن را نگفته است. بسيارى از حافظان حديث نيز از روى تقليد اين ديدگاه را پذيرفته‌اند، نه از روى تحقيق و بررسى. ر.ك: رفع المنارة لتخريج أحاديث التوسل و الزيارة، دكتر محمود سعيد ممدوح، صص 181 - 190.