180فرشتگان دسته دسته آمدند و به وى اينگونه تهنيت گفتند: اى ابا محمد! توبه خداوند گوارايت باد». 1
از اين روايت چنين بهدست مىآيد كه حضرت آدم ابوالبشر(ع) پيش از ولادت سرور ما حضرت محمد(ص) به آن حضرت در عالم ذر توسل جسته است.
گفتار دوم: توسل به پيامبر(ص) در دوران حيات
دلايل فراوانى بر جواز اين نوع توسل وجود دارد كه در اينجا به برخى از آنها اشاره مىكنيم:
1. ترمذى از طريق عثمانبن حنيف نقل مىكند:
نابينايى نزد پيامبر(ص) آمد و عرض كرد: «[اى رسول خدا] برايم دعا كن تا بينا شوم». پيامبر(ص) به وى فرمود: «اگر خواستى دعا مىكنم و اگر خواستى صبر كن كه برايت بهتر است». عرض كرد: «برايم دعا كن». حضرت به او فرمان داد وضوى نيكو بگيرد و اين دعا را بخواند: «
اللَّهمَّ اني أَسْألُك وَ أَتوجَّهُ إلَيك بِنَبيِّك نَبيِّ الرَّحمَةِ، يا مُحمَّدُ انّي تَوَجَّهتُ بِك إلَى رَبّي فِي حَاجَتي هَذِهِ لِتقُضى لي، اللَّهمَّ فَشَفّعهُ فِيَّ »؛ «خدايا! از تو مىخواهم و بهواسطه پيامبرت محمد(ص)، پيامبر رحمت، به تو روى آوردهام. اى محمد! من تو را [براى بازگشتن بينايى خويش] به پيشگاه پروردگارم شفيع قرار