174 قَرِيبٌ . ¹ همچنين مى‌فرمايد: وَ نَحْنُ أَقْرَبُ إِلَيْهِ مِنْ حَبْلِ الْوَرِيدِ . ² اين آيه آنچه را در سنت است تأييد مى‌كند، چنان‌كه در حديث قدسى نقل شده از پيامبر(ص)، آمده است: «من ناظر گمان بنده خويشم. اگر به من گمان نيك برد، برايش همان مى‌شود و اگر به من گمان بد برد، برايش همان مى‌شود». ³ بخارى نيز بخش اول اين حديث را از ايشان نقل كرده است. ⁴ سخن حضرت موسى(ع) نيز گواه ديگرى بر اين معناست: آن حضرت به خداوند عرض مى‌كند: «اى پروردگار من! تو را كجا جويم؟» خداوند پاسخ مى‌دهد: «من نزد شكسته‌دلانم...». ⁵

اگر مخالف اين ديدگاه، در پاسخ به اين سخن، بگويد كه رحمت يكى از صفات خداوند است، پاسخ مى‌دهيم صفات حق، بندگان را به سوى تحقق اين صفات در خود فرا مى‌خواند؛ چنان‌كه رسول‌خدا(ص) فرمود: «خود را به اخلاق خداوند بياراييد». ⁶ نخستين كسى هم كه اين صفات را در خود متجلى ساخت، حضرت رسول اكرم(ص) بود؛ زيرا وى رحمتى براى

جهانيان است: وَ مٰا أَرْسَلْنٰاكَ إِلاّٰ رَحْمَةً لِلْعٰالَمِينَ . ⁷