160مىخواهد بيان كند كه آن حضرت، چه در حال حيات و چه پس از رحلت، داراى اثر است].
خداوند در اين آيه از واژه رسول كه دلالت بر حقيقت ذات دارد، استفاده مىكند و قاطعانه تأكيد مىكند كه اين ذات در اثرگذارى قوى است و ذات هر مخلوق نيز همان روح آن است. البته از ديدگاه كسانى كه روح را به نفس مثالى و نفس انفعالى، يعنى روح خدايى دميده شده در انسان، تقسيم كردهاند، ذات هر مخلوق، همان نفس آن است. طبق هريك از اين دو ديدگاه، روح فناناپذير است و جسم انسان، يكى از مظاهر روح و تجلىگاه آن در عالم شهود، يعنى جهان تكليف است. بر اين اساس، كسى كه مرتكب ربا شود، با حضرت حق كه پاك و بلند مرتبه است و با روح رسولخدا(ص) به جنگ برخاسته است. از اينرو، وى به نفس خود ستم كرده است. اين آيه يكى از روشنترين آيات در بيان قدرت ذات صالح و قدرت تأثيرگذارى آن است. بنابراين، محاربه با رسولخدا(ص) همان مبارزه با خداوند سبحان است.
12. وَ لَوْ لاٰ دَفْعُ اللّٰهِ النّٰاسَ بَعْضَهُمْ بِبَعْضٍ لَفَسَدَتِ الْأَرْضُ وَ لٰكِنَّ اللّٰهَ ذُو فَضْلٍ عَلَى الْعٰالَمِينَ . 1
ابنعجيبه در تفسير اين آيه مىنويسد:
..... يعنى اگر خداوند بهواسطه اهل طاعت و نيكى، اهل غفلت و معصيت را دفع نمىكرد، زمين از شومى عصيانگران به تباهى