159 اَلْمَسْجِدِ الْحَرٰامِ إِلَى الْمَسْجِدِ الْأَقْصَى الَّذِي بٰارَكْنٰا حَوْلَهُ . ¹ افزون بر اين، روح انسان به متعلقات خود در زادگاه جسم، وابستگى و علاقه دارد. اگر روح، مؤمن و نيكوكار باشد، به كارهاى خير او افزوده مى‌شود و اگر بد باشد، به زشتكارى‌هاى او اضافه مى‌گردد و آن متعلقات نيز از بدى روح اثر مى‌پذيرند.

11. يٰا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا اتَّقُوا اللّٰهَ وَ ذَرُوا مٰا بَقِيَ مِنَ الرِّبٰا إِنْ كُنْتُمْ مُؤْمِنِينَ* فَإِنْ لَمْ تَفْعَلُوا فَأْذَنُوا بِحَرْبٍ مِنَ اللّٰهِ وَ رَسُولِهِ وَ إِنْ تُبْتُمْ فَلَكُمْ رُؤُسُ أَمْوٰالِكُمْ لاٰ تَظْلِمُونَ وَ لاٰ تُظْلَمُونَ . ² خداوند سبحان در اين آيه اثر واسطه حق و منزلت و جايگاه وى را نزد خود تبيين مى‌كند و ميان خويش و واسطه‌اش، اندك فاصله‌اى نمى‌اندازد. بلكه حكم واسطه را نيز همچون حكم خودش مى‌داند. [چراكه مى‌فرمايد به جنگ خدا و رسول خدا رفته است؛ يعنى جنگ رسول خدا (واسطه خداوند) همان جنگ خداست].

خداوند در اين آيه از كلمه «الرسول» كه اسم عَلَم براى شخص است، استفاده كرده است تا بر اهميت ذات پيامبر(ص) تأكيد كند. اگر اين ذات، اهميت يا اثر نداشت، خداوند به لفظى ديگر از الفاظ ذات تعبير مى‌كرد كه در معرض فنا و انتقال باشد. [اما در اين صورت، در زمان ما كه پيامبر(ص) حضور ندارد، جنگ با رسول خدا بى‌معنا مى‌شد. ولى خداوند با اين تعبير