150ذات (حضرت آدم(ع))، بزرگ‌ترين تقديس و تنزيه خداوند است. بنابراين توسل به خداوند از راه هر وسيله‌اى كه او آن را تعظيم، تجليل و تقديس كرده، در واقع تقرب به درگاه خداوند سبحان است.

سجده در امت‌هاى پيشين، يكى از مظاهر سپاس و احترام بوده است؛ چنان‌كه خداوند درباره برادران حضرت يوسف(ع) مى‌فرمايد: وَ خَرُّوا لَهُ سُجَّداً . ¹ اما در شريعت اسلام، و با تبديل شدن اين عمل به نماد عبادت، سجده برابر غيرخدا حرام اعلام شد.

بنابراين، عبارت اُسْجُدُوا لِآدَمَ حاوى نكته ظريفى است. خداوند در اين آيه نفرموده است به من يا به محمد(ص) سجده كنيد. بلكه هدف اين است كه انسان‌ها بدانند تقرب جستن به خداوند، از راه پيروى محض محقق مى‌شود. راز اين پيروى نيز حقيقتى نهان است كه تنها براى اهل معنا روشن مى‌شود. خداوند فطرت را نيز بر همين اساس قرار داده است؛ چنان‌كه در مسئله شفاعت نيز به آن اشاره كرديم.

8. وَ مٰا كٰانَ لِبَشَرٍ أَنْ يُكَلِّمَهُ اللّٰهُ إِلاّٰ وَحْياً أَوْ مِنْ وَرٰاءِ حِجٰابٍ أَوْ يُرْسِلَ رَسُولاً فَيُوحِيَ بِإِذْنِهِ مٰا يَشٰاءُ إِنَّهُ عَلِيٌّ حَكِيمٌ . ²

اين آيه، مشروع بودن توسل به اشخاص را ثابت كرده است. خداوند آنان را واسطه‌هاى مشروع، و ارتباط با خداوند را بدون اين افراد ممنوع مى‌داند؛ زيرا اين افراد، وسيله و سبب شنيدن سخن خداوندند تا خداوند بدين وسيله،