139خداوند تبارك و تعالى در اين دو آيه، ضرورت داشتن واسطهاى را كه خداوند براى انسانها قرار داده، تثبيت كرده است؛ بهطورىكه خرسندى خداوند فقط از راه همين واسطه محقق مىشود. خداوند در آيه 31 آلعمران مىفرمايد: «از من پيروى كنيد». سپس در آيه بعد نيز مىفرمايد: «از خداوند و رسولش فرمان پذيريد». پس محبت خداوند فقط با دوستى رسولخدا(ص) و اطاعت از ايشان محقق مىشود. محبت و فرمانبردارى نيز از امورى است كه قوام آنها به ذات است. [بايد ذاتى وجود داشته باشد تا به آن محبت ورزيم. همچنين بايد اين ذات از جنس ذات محبتكننده باشد تا اين محبت تحقق يابد]. ذات حق، قابل پيروى نيست؛ زيرا براى پيروى، بايد ميان پيرو و رهرو سنخيت وجود داشته باشد. به همين دليل خداوند فرمان داده است كه در محبت و فرمانبردارى به سراغ ذات پيامبر برويد؛ چرا كه محبت و فرمانبردارى از او، مظهر پيروى از خداوند است.
بنابراين ذات پيامبر(ص) به مصداق اصلى براى اين مقتضا (محبت به خداوند) تبديل مىشود. پس تحقق بخشيدن به اين مقتضا بهوسيله اميد، توجه و دعا به ذات پيامبر(ص) شرعاً جايز است؛ زيرا نشانه آشكار تسليم برابر ربالعالمين، توجه به مظهر او (پيامبر) است. خداوند در سوره بقره بر اين حقيقت تأكيد مىكند و مىفرمايد: وَ إِذٰا سَأَلَكَ عِبٰادِي عَنِّي فَإِنِّي قَرِيبٌ أُجِيبُ دَعْوَةَ الدّٰاعِ إِذٰا دَعٰانِ فَلْيَسْتَجِيبُوا لِي وَ لْيُؤْمِنُوا بِي لَعَلَّهُمْ يَرْشُدُونَ . 1 مىبينيم كه اجابت دعا به استجابت (درخواست برآورده شدن)، تسليم شدن