91تمامى جهات متناقض را در خود جمع كرده، نشانى از بى‌جهتى آن است و سادگى و بى‌زينت بودن آن بيانگر مطلق و خارج از توصيف بودن خداوند. ¹

كعبه اصلى‌ترين نماد دائمى اسلام است. نماد تمدن اسلام يك رودخانه جارى نيست. بلكه عبارت است از كعبه مكعب شكل كه ثبات آن نماد و ويژگى تغييرناپذيرى دائمى اسلام است. ² تمدن اسلامى با توجه به جاودانگى دين اسلام براى انتقال فرهنگ خود به نسل‌هاى آينده و ارتباط فرهنگ انسان مسلمان با ريشه تاريخى خود، نيازمند نمادهاى دائمى است. مناسك حج در مكانى انجام مى‌گيرد كه در آن از نمادهايى دائمى و غيرقراردادى استفاده مى‌شود. كعبه كه محور مناسك حج است، يكى از اين نمادها مى‌باشد. تمام مكان‌هاى مقدس در مناسك حج مانند كوه صفا، كوه مروه، صحراى عرفات، سرزمين مشعر و منطقه منا، نمادهايى‌اند كه از اين ويژگى برخوردارند. خداوند دو كوه صفا و مروه را از شعائر الهى مى‌شمارد؛ چنان‌كه خداوند مى‌فرمايد: (إِنَّ الصَّفٰا وَ الْمَرْوَةَ مِنْ شَعٰائِرِ اللّٰهِ) (بقره: 158). كعبه نيز فضايى است كه از اعماق زمين تا بلنداى هفت آسمان ادامه دارد؛ همان‌طور كه امام صادق(ع) فرمود: «

أَسَاسُ البيت مِنَ الأرضِ السَّابِعَةِ السُّفلَى إِلَى الأرضِ السَّابِعَةِ العُليا » ³؛ «ريشه كعبه از هفتمين طبقه زيرين زمين است تا هفتمين طبقه بالاى آن».

كعبه، تنها مجموعه‌اى از سنگ نيست كه اگر آن سنگ‌ها به‌جاى ديگرى برده شود، بتوان كعبه ديگرى ساخت. بنابراين نمى‌توان كعبه را تغيير داد؛ چراكه از پايدارى ابدى برخوردار مى‌باشد و هرگز دستخوش تحول و جابه‌جايى نشده است. تاريخ نيز مؤيد اين مطلب است؛ زيرا جايگاه كعبه از زمان حضرت ابراهيم(ع) بلكه از زمان حضرت آدم(ع) هيچ‌گونه تغييرى نكرده است. بنابراين كعبه كه نماد دائمى اسلام و ديگر اديان