203را واجب مى‌شمارد كه نشان مى‌دهد مقصود از انجام دادن قربانى، يادآورى نام خداوند است. در تعاليم آسمانى، آوردن نام خداوند به هنگام قربانى، نشانه اقرار به ربوبيت او 1 و شرط حلال شدن قربانى، بيان شده است. تعبير (فَلَهُ أَسْلِمُوا وَ بَشِّرِ الْمُخْبِتِينَ) 2 نشان مى‌دهد كه ثمره قربانى، تسليم شدن برابر خواست خداوند است كه به بهره‌مندى از بشارت الهى منتهى مى‌شود.
ب) كفاره ترك قربانى، روزه است 3و چون روزه نيز ضيافت الهى مى‌باشد و روزه‌دار در جوار رحمت الهى است، قرب زائر را به خدا بيشتر مى‌كند. اين موضوع نشان مى‌دهد ابعاد اخلاقى و عرفانى قربانى مهم است و اگر كسى به قربانى موفق نشود، بايد اين ابعاد را با روزه جبران كند. 4
ج) خداوند در قرآن تصريح مى‌كند كه هدف از قربانى، كارى ظاهرى نيست. بلكه عبادت و قرب به خدا ملاك است:
(لَنْ يَنٰالَ اللّٰهَ لُحُومُهٰا وَ لاٰ دِمٰاؤُهٰا وَ لٰكِنْ يَنٰالُهُ التَّقْوىٰ مِنْكُمْ) (حج: 37)
هرگز نه گوشت‌ها و نه خون‌هاى آنها به خدا نمى‌رسد. بلكه آنچه به او مى‌رسد، پرهيزكارى شماست.
د) در حج، نوعى تقرب مكانى نيز به خدا وجود دارد؛ چراكه حاجى كنار كعبه قرار دارد و ميهمان پروردگار محسوب مى‌شود. البته خدا در مكان و زمان نمى‌گنجد. ولى اين موضوع از نظر روحى و روانى براى انسان كه با مسائل مادى مأنوس‌تر است، زمينه