174داستان هاجر در سعى بين صفا و مروه نشان از اين دارد كه دنيا جايگاه اميد است و از اوج نااميدى، اميد بهدست مىآيد.
اين نكته به زيبايى در حديث شبلى درباره سعى بين صفا و مروه آمده است:
حضرت سجاد(ع) به شبلى فرمود: «آيا ميان صفا و مروه سعى كردى و بين آن دو گام برداشتى»؟ گفت «آرى». پرسيد: «آيا نيت كردى كه ميان بيم و اميد هستى»؟ گفت: «نه». حضرت فرمود: «پس نه سعى كردهاى، نه راه رفتهاى و نه ميان صفا و مروه رفتوآمد كردهاى!». 1
بنده مؤمنى كه به خدا اعتماد مىنمايد و به اميد او تلاش مىكند، هرگز نااميد نمىشود. در واقع نااميدى از خدا معنا ندارد و خداوند انسان اميدوار و دلبسته خويش را دوست دارد.
البته اميد به خدا به معناى بىتفاوتى در مسائل زندگى و سهلانگارى دينى نيست. مؤمن واقعى كسى است كه هميشه بين خوف از عذاب الهى و اميد به رحمت او باشد. 2از اينروست كه پيامبر بشير و نذير است 3و خداوند در قرآن مىفرمايد: (وَ ادْعُوهُ خَوْفاً وَ طَمَعاً) (اعراف: 56)
بيست - قطع دلبستگىهاى دنيوى
درباره حب دنيا و تأثير آن در سقوط اخلاقى و ركود معنوى انسان، آيات و روايات فراوانى وارد شده است 4؛ چنانكه خداوند در قرآن مىفرمايد: