127در آن نهاد». ¹

«محى الدين عربى» در كتاب خود، مكه را به بهشت عدن تشبيه مى‌كند. ²

اين ويژگى‌ها سبب مى‌شود تا دل‌ها به سوى كعبه شوق داشته باشد؛ چنان‌كه ابراهيم(ع) از خدا درخواست كرد: (...فَاجْعَلْ أَفْئِدَةً مِنَ النّٰاسِ تَهْوِي إِلَيْهِمْ...) ؛ «دل‌هاى مردم را چنان كن كه هواى آن را كنند». (ابراهيم: 37)

با توجه به فضيلت و حرمت شهر مقدس مكه ، آدابى براى ورود به آن در كتب فقهى نقل شده است. رعايت اين آداب، افزون بر بهره‌مندى از ثواب، در ايجاد آمادگى روحى و معنوى زائر براى استفاده از فرصت‌هاى بى‌نظير حج، بسيار مؤثر است. برخى از زائران به‌ويژه افرادى كه براى نخستين بار به اين سفر مشرف مى‌شوند ممكن است از فضيلت شهر مكه غافل باشند و جنبه‌هاى گردشگرى را بر جنبه‌هاى معنوى ترجيح دهند؛ به‌ويژه آنكه ورود به شهرى جديد، حس كنجكاوى زائر را در توجه به ظاهر محيط برمى‌انگيزاند و مانع از تمركز آداب ورود به مكه مى‌شود.

گفتنى است زائر خانه خدا براى ورود به مكه بايد تواضع را رعايت كند و با پاى برهنه وارد شود ³. همچنين غسل كند و صدقه دهد. امام صادق(ع) فرمود:

خداوند به حضرت ابراهيم(ع) فرمان داد تا حج گزارد و اسماعيل را هم همراه خود برد و او را ساكن حرم سازد. هر دو به آهنگ حرم، بر شترى سرخ سوار شدند؛ درحالى‌كه جز جبرئيل همراهشان نبود. چون به حرم رسيدند، جبرئيل به او گفت: «اى ابراهيم! فرو آييد و پيش از آنكه وارد حرم شويد، غسل كنيد». آن دو فرو آمدند و غسل كردند. ⁴

امام رضا(ع) در روايتى آداب ورود به مكه را چنين بيان فرمود: