122فرامىخواند و مىفرمايد:
با همه مردم، چه مؤمن و چه مخالف، به زبان خوش سخن بگوييد. مؤمن، به هممذهبان، روى خوش نشان مىدهد و با مخالفان، با مدارا سخن مىگويد تا به ايمان جذب شوند و حتى اگر نشدند، با اين رفتار، از بدىهاى آنان در حق خود و برادران مؤمنش، پيشگيرى كرده است. 1
البته بسيار جاى تأسف است كه گاهى زبان انسانى چنان ملالتبار مىشود كه ديگران از او پرهيز مىكنند. امام صادق(ع) در اين باره فرمود: «همانا نفرتانگيزترين مخلوق خدا بندهاى است كه مردم از شرّ زبان او پرهيز مىكنند». 2
حج فرصت بسيار با ارزشى است تا اين فضيلت اخلاقى در زائران تقويت شود. زائران در اين سفر، زبان خود را به ذكر الهى عادت مىدهند و با شركت در مجالس دعا در مسجدالحرام و مسجدالنبى(ص)، با حضرت حق مناجات مىكنند. همه اين اعمال معنوى، تمرينى براى فاصله گرفتن زبان از بدىهاست.
زبانى كه لبيك گفته و قرآن و دعا خوانده است، نبايد به گناه آلوده شود. لبيكگويى، ضمن اينكه انسان را براى احرام آماده مىكند، توجه مىدهد كه زبان انسان بايد فرمانبر پروردگار باشد.
حج فرصتى است تا انسان ويژگى نرمزبانى اهل بهشت را در خود ايجاد كند 3 و حق زبان را به خوبى ادا كند؛ چنانكه امام سجاد(ع) فرمود: «حق زبان، دور داشتن آن از زشتگويى، عادت دادنش به خير و خوبى، ترك گفتار بىفايده، نيكى به مردم و