110جايگاه ويژه‌اى دارد. برقرارى عدالت اجتماعى، يكى از اهداف مهم بعثت انبيا بوده است؛ چنان‌كه خداوند مى‌فرمايد:

(لَقَدْ أَرْسَلْنٰا رُسُلَنٰا بِالْبَيِّنٰاتِ وَ أَنْزَلْنٰا مَعَهُمُ الْكِتٰابَ وَ الْمِيزٰانَ لِيَقُومَ النّٰاسُ بِالْقِسْطِ) (حديد: 25)

ما پيامبران خود را با دلايل روشن فرستاديم و با آنها كتاب آسمانى و ميزان [شناسايى حق از باطل] نازل كرديم تا مردم قيام به عدالت كنند.

يكى از مصاديق بارز برقرارى عدالت اجتماعى، اداى حق‌الناس است. اين نشان مى‌دهد كه احترام به حقوق ديگران و اداى آن، يكى از تعاليم مهم اديان آسمانى است. قرآن كريم در آيات بسيارى، مؤمنان را در كليه مسائل، از جمله اقتصادى و اجتماعى، به احترام گزاردن به حقوق مردم دعوت نموده است؛ چنان‌كه خداوند مى‌فرمايد: (يٰا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لاٰ تَأْكُلُوا أَمْوٰالَكُمْ بَيْنَكُمْ بِالْبٰاطِلِ) ¹؛ «اى كسانى كه ايمان آورده‌ايد! اموال يكديگر را به باطل [و از طرق نامشروع] نخوريد»؛ يعنى هرگونه تصرف در مال ديگرى بدون دليل شرعى، ممنوع است.

قرآن كريم به هنگام نكوهش از قوم يهود، برخى از اعمال زشت آنان را بر مى‌شمارد و مى‌فرمايد: (...وَ أَكْلِهِمْ أَمْوٰالَ النّٰاسِ بِالْبٰاطِلِ...) ؛ «.. و خوردن اموال مردم به باطل...» (نساء: 161). مراد از خوردن در آيه، كنايه از هرگونه تصرف است؛ خواه به‌صورت خوردن معمولى باشد يا پوشيدن يا سكونت يا غير آن. چنين تعبيرى در زبان فارسى نيز رايج است.

در كتب روايى نيز توجه فراوانى به حق‌الناس شده است؛ براى نمونه حضرت على(ع) فرمود: «

امّا الظّلم الّذى لا يُتركُ، فَظلمُ العباد بَعضُهُم بعضا» ²؛ «اما ظلمى كه بخشوده