57يكى از وظايف و مسئوليتهاى سنگين و مهم مؤمن اين است كه ادب را نسبت به دوستان، خانواده و همراهان خود رعايت كند و به آنان احترام گذارد، وجودشان را گرامى دارد و از اهانت به ايشان و سبكشمردنشان جداً بپرهيزد.
زائر حرم الهى بايد بهطور ويژه به رعايت ادب در حق همسفران اهتمام ورزد و همه را، چه كوچكتر از خود و چه بزرگتر از خويش را، گرامى بدارد و در هر موقعيتى از اكرام آنان دريغ نورزد.
زائر بايد به اين معنا توجه كند كه ديگر زائران علاوه بر اينكه مؤمن و مسلماناند، مهمان خدا هستند، و در ضيافتالله شركت دارند و بايد از اكرام و احترام بيشترى برخوردار باشند. رعايت ادب در حق ديگران، گاهى با يك سخن و كلام نيكو تحقق مىيابد، گاهى با سلام كردن و دست دادن و زمانى با يك برخورد همراه با لبخند. امامصادق (عليه السلام ) فرمود:
مَنْ قالَ لِأخِيهِ المُؤمِنِ مَرحَباً كَتَبَ الله تَعالى لَهُ مَرْحَباً إلى يَوْمِ القَيامَة. 1
كسى كه به برادر مؤمنش بگويد: خوش آمدى، [خداوند به تو رفاه و گشايش عنايت كند]، خداوند متعال تا قيامت براى او خوشآمد و گشايش در كارهايش ثبت مىكند.
ادب صفت پسنديده اخلاقى است كه در رفتار و گفتار فرد ظهور مىكند و مردم براساس آن درباره انسانها قضاوت مىكنند.
براى روشنتر شدن بحث، به نمونهها و جلوههايى از ادب كه هر زائر شايسته است نسبت به همسفران خود رعايت كند اشاره مىكنيم:
1. سلام كردن
نخستين علامت ادب پيشگام شدن در «سلام» است.