118پيروان اسلام موظفاند به اين مشقتتن در دهند و از امر الهى اطاعت كنند. از آنجا كه روزه گرفتن مسافران و بيماران، مستلزم مشقتى بيش از طبع تكليف است، قانونگذار آنان را از اداى اين فريضه معاف و به قضاى آن اكتفا كرده است.
( فَمَنْ شَهِدَ مِنْكُمُ الشَّهْرَ فَلْيَصُمْهُ وَ مَنْ كٰانَ مَرِيضاً أَوْ عَلىٰ سَفَرٍ فَعِدَّةٌ مِنْ أَيّٰامٍ أُخَرَ يُرِيدُ اللّٰهُ بِكُمُ الْيُسْرَ وَ لاٰ يُرِيدُ بِكُمُ الْعُسْرَ ) (بقره: 185)
كسى كه ماه رمضان را دريابد، موظف است روزه بگيرد و هر كس كه مريض يا مسافر باشد، اين عبادت را در ايام ديگرى انجام دهد. خداوند آسايش شما را مىخواهد، نه زحمت شما را.
اعمال حج هم همراه با سختى است. حاجى بايد طواف، سعى و وقوف در مشاعر را انجام دهد تا بتواند از احرام خارج شود.
در آيين اسلام، عبادتهاى مستحبى تا جايى محبوب و مطلوب است كه همراه با رغبت و نشاط باشد و اگر به تحميل و تكلّف آميخته شود، باعث بىرغبتى به دين مىشود. اين امر از نظر معنوى پسنديده نيست و اولياى گرامى اسلام نيز ضمن روايتهاى فراوانى پيروان خود را از عبادتهاى تحميلى و ملالآور منع كردهاند. امامصادق (عليه السلام ) در اينباره فرمود: «
لا تُكَرِّهُوا الَى أنْفُسِكُمُ العِبادَةَ » 1؛ «عبادت را با فشار و بىميلى بر خود تحميل نكنيد».
بعضى از مردم بهسبب نداشتن شناخت صحيح از تعاليم اسلام، براى بهجا آوردن پارهاى از اعمال مستحب، با كسالت خود را به سختى و مشقت مىاندازند و كيفيت عمل را فداى كميت آن مىكنند و ديگران را نيز به سختى وا مىدارند. درحالىكه در روايتهاى امامان معصوم (عليهم السلام ) ، سفارش شده است كه عبادتهاى مستحب را زمانى بهجا آوريد كه ميل و رغبت به آنها داريد و از تحميل كردن آن بر خود و ديگران