96 كه باران بايستد». پيامبر(ص) نگاهى به آسمان كرد، باران قطع شد و بر اطراف مدينه باريد. ¹

حضرت على(ع) مى‌فرمايند:

شخصى سه روز بعد از دفن رسول خدا(ص) وارد مدينه شد و خود را روى قبر رسول خدا(ص) انداخت و خاك آن را بر سر ريخت و عرض كرد: «اى رسول خدا! گفتى، ما هم گفتارت را شنيديم، از جانب خداوند بود، ما نيز اطاعت كرديم، از جمله آياتى كه بر تو نازل شد، اين بود: وَ لَوْ أَنَّهُمْ إِذْ ظَلَمُوا أَنْفُسَهُمْ جٰاؤُكَ ، من به خود ظلم كرده‌ام، آمده‌ام تا برايم استغفار نمايى»، از داخل قبر ندا داده شد كه تو به طور حتم بخشيده شدى. ²

دانشمندانى چون «ابن‌حيان»، «ابن‌خزيمه»، «ابوعلى‌خلال»، «شيخ‌الحنابله» در زمان گرفتارى، به قبور اهل بيت پيامبر(ع) متوسل مى‌شدند. ³

در صحيح بخارى آمده است:

در سال‌هايى كه قحطى و كم آبى مى‌شد، عمربن‌الخطاب براى طلب باران به عباس عموى رسول الله(ص) متوسل مى‌شد و مى‌گفت: «خدايا ما متوسل مى‌شديم به تو، به نبى‌مان [رسول‌الله(ص)] پس باران نازل مى‌كردى و ما را سيراب مى‌كردى و [اكنون كه رسول الله(ص) در بين ما نيست] متوسل