54اى كسانى كه ايمان آوردهايد، صداى خود را فراتر از صداى پيامبر نكنيد.
صداى ما در حضور پيامبر(ص) در حال حيات از سه حال خارج نيست:
1. صداى ما بلندتر باشد؛ قرآن آن را نهى كرده و مىفرمايد: ( لاٰ تَرْفَعُوا أَصْوٰاتَكُمْ ) (حجرات: 2).
2. صداى ما برابر باشد يا حتى در حضور او با يكديگر به صورت عادى صحبت كنيم؛ اين هم ممنوع و ناپسند است؛ زيرا وقتى ما با افراد همرديف خود، رعايت ادب مىكنيم و صدايى برابر با آنها داريم، در اينصورت، پيامبر را مانند همرديف خود فرض كردهايم كه اين نيز ممنوع شده است؛ خداوند مىفرمايد:
( وَ لاٰ تَجْهَرُوا لَهُ بِالْقَوْلِ كَجَهْرِ بَعْضِكُمْ لِبَعْضٍ ) (حجرات: 2)
در برابر او بلند سخن نگوييد، (و داد و فرياد نزنيد) آنگونه كه بعضى از شما در برابر بعضى بلند صدا مىكنند.
اگر ما در حرم پيامبر(ص) بلند صحبت كنيم، اگر چنانچه صحبت از امور دنيوى باشد، باعث از بين رفتن اعمال صالح ما نيز مىشود. چنانكه آيه شريفه مىفرمايد: أَنْ تَحْبَطَ أَعْمٰالُكُمْ وَ أَنْتُمْ لاٰ تَشْعُرُونَ ؛ «مبادا اعمال شما نابود گردد در حالى كه نمىدانيد». (حجرات: 2)
از بين رفتن عمل به سبب چنين رفتارى به اندازهاى مهم بوده است كه گاهى پيامبر از خودش مايه مىگذاشت. چنانكه بعد از نزول اين آيات، عرب باديهنشينى آمد و از پشت درخانه، رسول خدا(ص)، را با صداى بلند صدا زد: «يا مُحَمَّد اخْرُج إِلَينَا»؛ «اى محمد، ازخانه بيرون بيا...»، پيامبر با صدايى بلندتر جواب او را دادند كه اكنون خواهم آمد؛ عرض