91
فصل دوم: دلايل روايى
توجه به دو نكته پيش از شروع بحث ضرورى است:
1. ادله روايى خلافت حضرت على(ع) را مىتوان به سه دسته تقسيم كرد؛ رواياتى كه عنوانى كلى را درباره مرجع هدايت مردم به كار مىبرند. مانند «اهلبيت»، «عترت» و... كه حضرت على(ع) نيز عضوى از آنان، بلكه پس از پيامبر(ص) رئيس اهل بيت و عترت است. البته برخى از آنها بهويژه از حضرت على(ع) با نام خليفه ياد كرده و برخى از آنها عناوينى را درباره على(ع) به كار بردهاند كه بالملازمه برخلافت و جانشينى آن حضرت دلالت مىكنند.
2. شيعه به رغم اينكه براى اثبات نظريه خود دلايل بسيار و كافى از طريق راويان موثق شيعه دارد، به آنها استدلال نمىكند، بلكه در مقام احتجاج با اهلسنت به رواياتى استناد مىكند كه آنها سندش را پذيرفتهاند و در كتب آنان آمده است.
1. حديث يوم الانذار
اين حديث را از پنج جهت بررسى مىكنيم:
الف) متن حديث
طبرى از علىبن ابىطالب(ع) نقل مىكند 1 آنگاه كه آيۀ ( وَ أَنْذِرْ عَشِيرَتَكَ الْأَقْرَبِينَ )