102آگاهىاش از دروغ بودن اين حديث، آن را بارها در مسند خود آورده يا محمدبن جرير طبرى، با علم به كذب بودن اين حديث، آن را در تاريخ خود نقل كرده است؟ اين پرسش را درباره نسائى و حاكم حسكانى و سيوطى و ابنعساكر و بيهقى و.... نيز مىتوان مطرح كرد. اگر انكار و تكذيب دلايل نقلى در مباحث علمى روش درستى باشد، هر منكرى مىتواند در هر بحث علمى در برابر دلايل رقيب خود روش انكار و تكذيب را برگزيند و خود را آسوده كند، اما چنين روشى نزد عقلا پذيرفته و سودمند نيست و هيچ ارزشى ندارد.
3. ابنتيميه همچنين افزوده است كه شمار فرزندان عبدالمطلب در روزگار پيامبر(ص) به چهل نفر نرسيد تا چه رسد به دوران آغازين بعثت پيامبر(ص) و هنگام نزول آيه وَ أَنْذِرْ عَشِيرَتَكَ الْأَقْرَبِينَ 1.
پاسخ: اولاً، هنگامى كه خبر معتبرى از واقعهاى (عدد فرزندان عبدالمطلب در ضيافت يوم الانذار) حكايت مىكند، ادعاى فردى كه قرنها از آن واقعه دور است و به منبعى معتبر در اينباره استناد نمىكند، در سنجش با آن خبر، پذيرفته نمىشود و در بحث سندى حديث يومالانذار، اعتبار آن و جزء خبر بودن تعداد فرزندان عبدالمطلب، اثبات شد.
ثانياً با دقت در گزارش منابع تاريخى كه متعرض انساب قريش شدهاند، مردود بودن اين شبهه روشن مىشود؛ زيرا شمار فرزندان بىواسطه و باواسطه عبدالمطلب، با حذف افرادى كه در آن تاريخ يا نبودهاند يا كوچك بودهاند، به چهل مىرسد. فرزندان
بىواسطه عبدالمطلب دَه نفر بودند: «عباس، حمزه، أبوطالب، أبولهب، زبير، مقوم، حارث، حجل، عبدالله، ضرار». 2 بزرگترين فرزند عبدالمطلب (حارث) چهار فرزند داشت: «نوفل، ربيعه، عبيده و طفيل».
نوفل، بزرگترين فرزند حارث و نوه عبدالمطلب، از دو عمويش عباس و حمزه