80درحالى‌كه از زمان نزول قرآن تا امروز، كسى نتوانسته است، كمترين آسيبى به آن وارد نمايد يا حتى سوره‌اى كوچك، مثل سوره‌هاى قرآن بياورد.

بنابراين وقتى قرآنى كه خداوند متعال، وعده حفظ آن را داده، همين قرآن است كه در دسترس همه ماست، چگونه شيعه به خود اجازه مى‌دهد، به قرآنى معتقد باشد كه وجود خارجى ندارد و نزديك به افسانه است؟

ب) آيه نفى باطل:

...وَ إِنَّهُ لَكِتٰابٌ عَزِيزٌ لاٰ يَأْتِيهِ الْبٰاطِلُ مِنْ بَيْنِ يَدَيْهِ وَ لاٰ مِنْ خَلْفِهِ (فصلت: 41-42).

در حقيقت اين كتابى است، شكست‌ناپذير كه هيچ‌گونه باطلى، نه پيش رو و نه از پشت سر، به سراغ آن نمى‌آيد؛ چراكه از سوى خداوند حكيم و شايسته ستايش، نازل شده است.

قرآن از هر باطلى كه آن را تباه سازد، مصون است و همواره تازه و شاداب مى‌ماند، كهنه نمى‌شود و فانى نيست. ¹ بنابراين، تحريف كه از مصاديق آشكار باطل است، هرگز به حريم آن راه ندارد. ²

دو وصف اول، (عَزِيزٌ) و (لاٰ يَأْتِيهِ الْبٰاطِلُ) هر يك به طور مستقل، بيانگر عدم تحريف قرآن هستند و وصف سوم از سرچشمه راز اين حقيقت، پرده بر مى‌دارد؛ زيرا واژه «عزيز» به معناى شكست‌ناپذير و نفوذناپذير است و تحريف، نوعى شكست و نفوذپذيرى است. واژه «باطل» نيز به معناى نقيض حق است. چيزى كه ثبات ندارد و فساد مى‌پذيرد و خداوند كه مى‌فرمايد: لاٰ يَأْتِيهِ الْبٰاطِلُ ؛ «باطل به آن راه نمى‌يابد». هر نوع تغيير و تبديلى را در قرآن نفى مى‌كند؛ زيرا با توجه به اعجاز قرآن (در محتواى غنى و معارف هماهنگ و سراسر بر حق قرآن كه با نظمى خاص در مجموعه آيات و مفهوم