458(484- 568ه .ق). كه بزرگ‌ترين عالم حنفى است كه درباره امام حسين (ع) كتاب عظيم «مقتل الحسين (ع) » را نوشته است.
گفتار چهارم: قيام امام حسين (ع) از منظر فقيهان اهل سنت 1
ابوحنفيه و عالمان حنفى
همراهى ابوحنيفه با قيام‌هاى شيعه در تاريخ، مسلّم است. در ميانه قرن دوم هجرى، دو قيام زيدى، در مدينه و بصره در سال 145 و 146ه .ق، يكى به رهبرى «محمد بن عبدالله» معروف به «نفس زكيه» و ديگرى به رهبرى برادرش «ابراهيم»، انجام شد. در قيام ابراهيم كه در عراق بود، ابوحنيفه به لزوم خروج و همراهى مردم با قيام فتوا داد، چنان‌كه بسيارى از فقهاى ديگر عراق نيز چنين كردند و خود نيز در جنگ شركت نمودند و كشته شدند. همراهى ابوحنيفه با قيام‌هاى علوى به تدريج سبب شد تا بعدها نيز برخى از حنفيان با اين قيام‌ها همراه شوند. البته آن‌طور كه شايسته بود، اين مسئله ميان حنفيان جا نيفتاد. به عبارت ديگر، رويه انقلابى ابوحنيفه ميان طرفداران وى كم‌رنگ شد. با اين حال، همين رويه او سبب شد كه حنفيان نسبت به قيام‌هاى متأخر و متقدم شيعه، از جمله قيام امام حسين (ع) با ديد مثبت‌ترى بنگرند 2 و درباره يزيد، نظر منفى داشته باشند. مؤلف كتاب «شذرات الذهب» مى‌نويسد: «مالك و ابوحنيفه، هر كدام هم تلويحاً و هم آشكارا يزيد را لعنت كرده‌اند و به راستى چرا اين‌گونه نباشد، در حالى كه او فردى قمار باز و دائم‌الخمر بود». 3