423رسول خدا در باب آينده جامعه اسلامى و خطراتى چون نفاق، بازگشت به جاهليت و خطر امپراتورى روم، بى‌تفاوت نبوده است. مضاف آنكه به اعتقاد شيعه، مسئله امامت و جانشينى رسول‌الله، منصوص و دستور الهى بوده است. ازاين‌رو، برخلاف نظر اهل سنت مبنى بر بلاتكليفى پيامبر درباره تعيين جانشين، ايشان، مكلف به ابلاغ جانشين براى مردم بوده است.
نتيجه آنكه شيعه امامى و يا شيعه دوازده امامى، به گروهى از مسلمانان مى‌گويند كه به تنصيصى بودن مقام امامت و ولايت اعتقاد دارند و از صدر اسلام بدين نام معروف شدند.
تاريخچه كاربرد واژه شيعه
چنانكه بيان شد، استعمال شيعه به عصر رسالت بازمى‌گردد. مؤيد آن، احاديثى است كه محدثان سنى و شيعى از رسول خدا نقل كرده‌اند كه آن حضرت هواداران و پيروان على (ع) را شيعه، خوانده است. «جلال‌الدين سيوطى»، از علماى برجسته اهل سنت، از «جابربن‌عبداللَّه انصارى» و «عبداللَّه‌بن‌عباس» نقل مى‌كند كه پيامبر اكرم (ص) در تفسير آيه: ( إِنَّ الَّذِينَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصّٰالِحٰاتِ أُولٰئِكَ هُمْ خَيْرُ الْبَرِيَّةِ ) با اشاره به على (ع) فرمود: « والذّي نفسي بيده، انَّ هذا وشيعته لهم‌الفائزون يوم‌القيامة »؛ «او و شيعيانش در روز قيامت رستگار خواهند بود». 1 ابن‌اثير نيز از رسول خدا روايت كرده است كه آن حضرت در خطاب به علي (ع) فرمود: « ستقدم على الله انت و شيعتك راضين مرضيين ... »؛ «تو و شيعيانت روز قيامت با رضايت و خشنودى بر خداوند وارد مى‌شويد». «ابن‌حجر» از «امّ‌سلمه» (همسر پيامبر) روايت كرده است كه رسول خدا نزديك من بود. فاطمه‌زهرا عليهاالسلام و پس از او على (ع) بر پيامبر وارد شدند، آن حضرت خطاب به على فرمود: « يا علي انت و اصحابك في الجنة و شيعتك في الجنة »؛ «اى على تو، اصحاب و شيعيانت در بهشت خواهيد بود».