381
فمرّ بي جعفربن محمد (عليهماالسلام) يريدُ العريض معه أهله فقال لي أَعَنْ أثر وقفت هاهنا؟ قلت: لا. قال: هذا موقف نبي‌الله (ص) بالليل اذا جاء ليستغفرلأهل البقيع. 1
«خالدبن عوسجه» مى‌گويد: شبى به‌سوى خانه عقيل كه در جنب در اين خانه قرار داشت، دعا مى‌كردم. جعفربن محمد عليهماالسلام كه به همراه خانواده‌اش عازم عُريض بود، مرا در آن حال ديد و پرسيد آيا درباره اين محل خبر خاصى شنيده‌اى؟ گفتم: نه، فرمود: اينجا جايگاه دعاى رسول خداست، شب هنگام كه به استغفار براى أهل بقيع مى‌آمد در اين موضع توقف مى‌كرد.
برداشتى كه از برخورد پيامبر (ص) با بقيع و ديدگاه آن حضرت درباره اين مكان، عايد است آنكه بقيع در انديشه نبوى، جايگاهى رفيع دارد و آن حضرت، در هر موقف و زمان مناسبى درباره بقيع سفارش مى‌كردند. رسول‌الله مى‌خواستند، حضور در بقيع و احترام به آن، براى آيندگان سنت شود. در ادامه بحث و در مطاوى منقولات تاريخى، مى‌بينيم كه مردم مدينه، پيش از شهرت بقيع غرقد، چونان قبرستانى عمومى توسط پيامبر، مردگان خود را در گورستان عمومى «بنى‌حزام» و «بنى‌سالم» و گاهى داخل منازل خويش دفن مى‌كردند. اما پس از اينكه پيامبر، اسعدبن زراره، عثمان‌بن مظعون و فرزندش ابراهيم را در قبرستان بقيع دفن كرد، اين محل شهرت يافت و پس از آن، اهالى مدينه، اموات را به اين قبرستان مى‌آوردند و با سنت‌ها و تشريفات باقى‌مانده از دوران پيامبر، دفن مى‌كردند.
مردم مدينه، با اقتدا به حضرت، خارهاى غرقد را از آن ستردند و به‌طوركامل زمين آنجا را پاك نمودند و مردگان خويش را در آن دفن كردند.