372مطرى گويد: بيشتر صحابه (رضى الله عنهم) كسانى هستند كه در دوره حيات پيامبر و بعد از وفات ايشان، در بقيع دفن شدند و همچنين بزرگان اهل بيت پيامبر و سادات تابعين در بقيع مدفون‌اند و در مدارك عياض از مالك منقول است كه مقبره‌اى در مدينه است كه حدود ده هزار نفر از صحابه در آن مدفون‌اند و مجدى گفته است: شكى نيست كه مقبره بقيع، جمع زيادى از بزرگان امت اسلامى را در خود جاى داده است.
پيامبر (ص) مدفونان در بقيع، را شخصيت‌هاى بزرگى مى‌دانستند كه در دوران سختى، ايشان را يارى كردند.
«واقدى» در «مغازى» نقل كرده است كه پيامبر خدا، هنگام دفن سعدبن معاذ در بقيع غرقد؛ تكبير گفتند و مسلمانان و صحابه نيز تكبير گفتند. سپس، بر سعدبن معاذ لحد گذاشتند و تكبير گفتند. از ايشان پرسيدند چرا تكبير گفتيد؟ فرمودند: « رأيت الملائكة تحمله » 1؛ «ملائكه را ديدم كه جسد سعد را حمل مى‌كردند».
حضرت رسول، درباره اصحابشان، فرمايشاتى دارند كه در متون تاريخى، نقل‌هاى زيادى در اين باره وجود دارد. در نوشتارهاى بعدى و در مواضع خود، به آنها اشاره مى‌كنيم. اين نقل‌ها، نشان مى‌دهد كه پيامبر خدا، مدفونان بقيع را محترم مى‌شمردند و از اين‌رو، خاك مطهرش را گرامى مى‌داشتند و به آن، فراوان سفارش مى‌كردند. در اين باره، نمونه‌هايى مى‌آوريم:
ابن‌شبه در «تاريخ المدينة المنوره» آورده است:
حدّثنا هودة بن خليفة، قال: حدّثنا عوف، عن الحسن، إنّ النبي قام على أهل البقيع، فقال: السّلام عليكم يا أهل القبور من المؤمنين و المسلمين، لو تعلمون ما نجاكم الله منه