353

ترجمه حديث

ابو علىّ بن همّام گويد: از محمّد بن عثمان عمرىّ -قدّس اللَّه روحه- شنيدم كه مى‌گفت: از پدرم شنيدم كه مى‌گفت: من نزد امام عسكرىّ (ع) بودم كه از آن حضرت از خبرى كه از پدران بزرگوارش روايت شده است سؤال شد كه زمين از حجّت الهى بر خلايق تا روز قيامت خالى نمى‌ماند و كسى كه بميرد و امام زمانش را نشناسد به مرگ جاهليّت مرده است. فرمود: اين حقّ است هم‌چنان كه روز روشن حقّ است. به ايشان گفته شد: اى فرزند رسول خدا حجّت و امام پس از شما كيست؟ فرمود: فرزندم محمّد، او امام و حجّت پس از من است، كسى كه بميرد و او را نشناسد به مرگ جاهليّت مرده است، آگاه باشيد كه براى او غيبتى است كه نادانان در آن سرگردان شوند و اهل باطل در آن هلاك گردند و كسانى كه براى آن وقت معيّن كنند دروغ گويند، سپس خروج مى‌كند و گويا به پرچم‌هاى سپيدى مى‌نگرم كه بر بالاى سر او در نجف كوفه در اهتزاز است.

منبع حديث

اين روايت را مرحوم شيخ صدوق در كمال الدين و تمام النعمه نقل كرده است. در اعتبار و اهميت اين كتاب و انتساب آن به نويسنده شكى وجود ندارد.

حديث شناس معاصر مرحوم على اكبر غفارى در مقدمه كتاب كمال الدين در مورد

اين كتاب مى‌نويسد: كتاب بليغ فى موضوعه، ممتاز فى بابه، و ما رؤى فى هذا الموضوع كتاب أنبل منه و لا أعذب مشرعا و لا أطيب منزعا، ليس لأحد من المتقدّمين و لا المتأخّرين مثله على كثرة ما صنّفوا فى ذلك فى حدّة الفكرة و نفاذ الخاطر و ما لمؤلّفه من الذّكاء و النباهة. ¹