267گاهى توسل به پيامبر اكرم (ص) براى گرفتن حاجت، به اين دليل است كه چون او را وسيله براى درخواست و شفيع نزد پروردگار قرار مىدهيم و او هم چون اين مقام را داراست، قدرت انجام دادن آن را دارد، كه در حقيقت، درخواست از او، به درخواست از خداوند بازمىگردد. مثل اينكه كسى از پيامبر بخواهد در بهشت همنشين او باشد و قصدش اين باشد كه رسول خدا (ص) سبب و وسيله همنشينى را فراهم كند. 1
با توجه به مبناى قرآنى و روايى، نه تنها توسل در نظر علماى اهل سنت نيز جايز است، بلكه فقيهان حنابله نيز، توسل را مجاز مىدانند. براى نمونه «ابنقدامه» از فقيهان بزرگ حنبلى، در مستحبات ورود به مسجد نبوى مىنويسد:
مستحب است، با پاى راست داخل شود ... آنگاه نزد قبر حضرت آمده و پشت به قبله و وسط قبر بايستد و بگويد: السلام عليك ايها النبي و رحمة الله وبركاته .... [آنگاه بخواند:] تو در كتابت فرمودى و كلامت حق است: وَ لَوْ أَنَّهُمْ إِذْ ظَلَمُوا أَنْفُسَهُمْ جٰاؤُكَ فَاسْتَغْفَرُوا اللّٰهَ وَ اسْتَغْفَرَ لَهُمُ الرَّسُولُ لَوَجَدُوا اللّٰهَ تَوّٰاباً رَحِيماً ؛ (نساء: 64)؛ اگر آنها هنگامى كه به خود ستم مىكنند [و مرتكب گناهى مىشوند]، نزد تو آيند و از خدا طلب آمرزش كنند و پيامبر نيز براى آنها استغفار كند، خدا را تواب و رحيم مىيابند. اينك نزد تو آمدهام و از گناهان خويش استغفار مىكنم. پس تو را نزد خداوند متعال شفيع خود قرار مىدهم. 2
ابنقدامه در اين كلام به صراحت بيان مىكند كه آيه قرآن، مخصوص زمان حيات پيامبر (ص) نيست. او دستور داده است كه زائران براى احترام، روبهروى قبر