240اطفال بنابر آنچه كه وارد شده است، قطعى است و ما درخواست مىكنيم از مالك و اجازهدهنده شفاعت به اين صورت كه بگوييم: بار خدايا! پيامبر ما را در روز قيامت شفيع ما قرار بده». يا اينكه بگوييم: بار خدايا! صالحان و ملائكه خود را شفيع ما قرار بده و مانند اين سخنان كه از خداوند طلب مىكنيم نه از غير خدا . شفاعت در آخرت حق و واجب است بر هر مسلمانى كه به آن ايمان داشته باشد... .
وهابيان با مسلمانان ديگر درباره درخواست شفاعت از انبياء واولياى الهى اختلاف دارند و آن را بدعت و عملى مشركانه مىدانند. آنها عقيده دارند انسان بايد اجازه شفاعت پيامبر را از خدا بخواهد و جايز نيست كسى به طور مستقيم از پيامبر و اولياى خدا طلب شفاعت كند و بگويد: « يا محمدٌ اشفَع لنا عندالله »، «اى پيغمبر! نزد خدا از من شفاعت كن.»
ابنتيميه مىگويد: «اگر كسى بگويد: از پيامبر به جهت نزديكى به خدا مىخواهم تا شفيع من در اين امور باشد، اين از كارهاى مشركان است». 1
محمدبن عبدالوهاب مىگويد: «طلب شفاعت تنها بايد از خدا باشد نه شافعان؛ يعنى بايد گفت: بار خدايا! محمد را در حق ما در روز قيامت شفيع گردان...». 2
ادله وهابيت
وهابيان به پيروى از ابنعبدالوهاب و ابنتيميه طلب شفاعت از انبياء و اولياء را بدعت و حرام و حتى در حد شرك مىدانند و براى آن دلايلى مىآورند كه به بررسى و پاسخ آن مىپردازيم.
دليل اول: تقاضاى شفاعت، شرك و عبادت غير خداست؛ زيرا مخالف توحيد ربوبى وعبادى خداست. وهابيان طلب شفاعت را مصداق آيه يَعْبُدُونَ مِنْ دُونِ اللّٰهِ مٰا لاٰ