58
جٰادِلْهُمْ بِالَّتِي هِيَ أَحْسَنُ )؛ (نحل:125) «دعوت كن به راه پروردگارت با حكمت و موعظه حسنه و به نحو احسن با آنان جدال كن» و اين در پذيرش حق مؤثرتر و به حصول نتيجه نزديكتر بوده و مخالفت با آنان اشتباه و حماقت است.
و هرگاه مسلمانى را كهنماز مىگزارد و واجبات الهى را انجام مىدهدو از محارم اجتناب مىكند و دعوت خدا رامنتشر كرده و مساجدش را بنا مىسازد و عهدهاىاو را برپا مىكند، به امرى دعوت كردى كهتو آن را حق مىپندارى، ولى او آن رابر خلاف رأى تو مىداند - كه رأى علمااز قديم در اقرار و انكار مختلف است - ورأى تو را نپذيرفت، اگر تو او را به مجرداينكه با رأى تو مخالفت كرده، به كفر نسبت دهى،مرتكب گناه بزرگى شدهاى و كار ناشايست انجام دادهاى كه خداوند تو را از آن نهى كرده ودعوت به پيگيرى حكمت و كار نيك نموده است. 1
همچنينوى مىگويد:
از آنچه از نصوص قرآن وسنت و اقوال صحابه و كسانى كه از علماى پيشينو متأخرين از طريق سلف پيروى كردهاند، گذشت، براىما واضح شد كه حكمكردن بر مسلمان به خروجاز دين اسلام يا دخول در كفر سزاوار نيست مؤمنبه خدا و روز قيامت دست به اقدام آن زند، مگر با برهانى كه از خورشيد در روز روشنتراست و حتى كسى كه براى ما كفرش به برهانواضح ثابت شده و از او كفر صريح مشاهده كرديمبايد با احتياط به كفر او حكم نماييم و ازهر لفظى احتراز بجوييم و از اطلاقاتى كه قرآن وسنت بهكار برده تعدى ننماييم و از روش سلفدر تكفير تجاوز نكنيم؛ زيرا سلف آنچه از مردم ظاهرمىشد، بر قرآن و سنت عرضه مىكردند واگر در قرآن و سنت، اطلاق كفر را بر آنمورد مىيافتند، اطلاق مىكردند و اگر نمىيافتند، توقف مىكردند