1442. خداى متعال در اين دو آيه، وظايف مسلمانان را در برابر كافران و مشركان مكه روشن ساخته است؛ مشركانى كه مسلمانان را از خانه و زندگى خود در مكه آواره ساختند و هر نوع اذيت و آزارى را براى آنها روا داشتند.
اين آيات به مسلمانان اجازه مىدهد كه كافران مكه را تعقيب كنند و هرجا دستهاى از آنان را آماده مبارزه يافتند، بكشند و همانگونه كه آنان مسلمانان را آواره كردند، اينان نيز آنها را از مكه بيرون كنند. هر چند اين آيات درباره روش برخورد با كافران مكه است، اما شامل همه كافرانى مىشود كه شرايطى همانند آنان را دارند.
3. فتنه، هر چيزى است كه موجب اختلاف و اضطراب و آشوبگرى شود. 1 اين معناى وسيع شامل هرگونه فريب، فساد، شرك، گناه و رسوايى مىشود و مقصود از «فتنه» در اين آيه، همان شرك و بتپرستى است كه سرچشمه انواع مفاسد اجتماعى، اختلافات، گناه، فساد و خونريزى است. 2 در واقع آيين بتپرستى و فسادهايش كه حرم امن خدا را آلوده كرده بود، فتنهاى بالاتر از كشتار بود.
4. در اين آيات علت و فلسفه جنگ بيان شده است و اين درسى براى همه فرماندهان جنگهاست كه علل جنگ را براى سربازان خود بيان كنند و آنها را توجيه نمايند. بيان علت حكم، نقش مهمى در