80 «إِنَّ رَسُولَ الله(ص) وَقَّتَ لِأَهْلِ الطَّائِفِ قَرْنَ الْمَنَازِلِ وَ وَقَّتَ لِأَهْلِ نَجْدٍ الْعَقِيق» ¹؛ «رسول خدا(ص) براى اهل طائف، قرن‌المنازل و براى اهل نجد، عقيق را ميقات قرار داد».

امام صادق(ع) از رسول‌اكرم(ص) نقل مى‌كند كه حضرت به اهل مدينه، مكانى به‌نام «ذوالحليفه» را براى ميقات، به اهل مغرب «جحفه» - كه اكنون به اسم «مهيعه» شناخته شده - ، به اهل يمن «يلملم»، به اهل طائف قرن‌المنازل و به اهل نجد، عقيق را معرفى فرموده است.

ميقات اولين محلى است كه حاجى اعلان‌حضور مى‌كند و در مقابل خالق يكتا خود را از همه وابستگى‌ها مى‌رهاند و خالصانه فرياد برمى‌آورد: «لبيك اللهم لبيك» كه شايد يكى از اعلى مراتب حضور و شهود است كه زبان اولياى خدا را كند مى‌كند و توان لبيك گفتن را از آنان مى‌ستاند؛ چنان‌كه مالك بن انس مى‌گويد:

به همراه جعفر بن محمد(ع) جهت به‌جا آوردن مناسك حج رفتم، چون به مقيات رسيدم، آن حضرت را ديدم كه در حالت احرام هرچه مى‌خواست «لبيك» بر زبان جارى كند، صدا در گلويش قطع و حالش دگرگون مى‌شد، به‌طورى كه نزديك بود از روى مركب به زمين افتد. عرض كردم: اى فرزند رسول خدا! بگو ذكر «تلبيه» را؛ در جوابم فرمود: چگونه بگويم «لبيك اللهم لبيك» و حال آنكه در حضورش ايستاده‌ام، مى‌ترسم جواب آيد: لا لبيك و لاسعديك. ²