120 پذيرفته نيست؛ بلكه بايد او را به تجديد اسلام امر مىكردند.
ذبح براى غير خدا را نيز ابن قيم در «محرّمات» ذكر كرده نه «مكفّرات»؛ به جز ذبح براى آنچه شريك خدا در پرستش قرار مىگيرد. ساير اهل علم نيز آن را در شمار آنچه براى غير خدا ذبح مىشود دانستهاند ولى مرتكب آن را تكفير نكردهاند.
آنچه خواستم در اين مجال مختصر بيان كنم به پايان آمد. نيتم اين بود كه از گسترش مذهب وهابيت و انتشار آن در بغداد و بلاد مجاور جلوگيرى كنم تا حقيقت مقابل چشمان خواننده روشن شود و راه درست آشكار گردد و با آنچه اين فرقه منحرف منتشر ساخته و افراد سادهدل و نادان را بدان فريفتهاند، آگاهى داده شود.
در تأليف و نگارش اين اثر، از يارى برادر و دوست گرامىام علامه معروف افندى رصافى بهره بردم كه اميدوارم پيوسته در كنف محافظت خداوند باشد.
والحمدلله اولاً و آخراً