118اى مرگ بر وهابيتى كه درنمىيابد آن دوستانى كه آنان را بهانهاى براى سركوب مسلمانان قرار دادهاند، اگر جاى پاى خويش را محكم كنند خود آنان را سركوب خواهند كرد و بر آنان خشم خواهند گرفت، همانگونه كه بارها بر دشمنان و مخالفان وهابيان خشم گرفتهاند!
وهابيت، تكفير تمام مسلمانان را در هر امرى خوى و عادت خويش قرار داده، آنان را به سبب توسل به منزلت پيامبران و اوليا و ندا دادن آنان و نيز به جهت سوگند به غير خدا و نذر و قربانى براى آن غير، كافر مىداند.
هرچند در برخى از سخنانى كه وهابيان به مسلمانان نسبت مىدهند بتوان گفت كه قائل اين قول، كافر است. با اين حال، جايز نيست كه كل امت را يا [حتى] شخص معينى را كه معتقد به آن قول است، تكفير كنند. چه بسا نصوص و دلايلى كه بيانگر حقيقت است به او نرسيده يا نزد او ثابت نشده است، يا او قادر به شناخت و فهم آن دلايل نبوده يا شبهاتى براى وى پيش آمده است كه نزد خداوند معذور باشد. اى بسا خداوند از برخى گناهان گفتارى و كردارى كسانى كه به او و پيامبرش ايمان دارند، به رحمت خويش بگذرد.
آياتى كه درباره سختگيرى بر مرتكبان چنان گناهانى نازل شده، از باب «وعيد» است؛ مانند (وَ مَنْ يَقْتُلْ مُؤْمِناً مُتَعَمِّداً فَجَزٰاؤُهُ جَهَنَّمُ خٰالِداً فِيهٰا) (نساء: 93) و (إِنَّ الَّذِينَ يَأْكُلُونَ أَمْوٰالَ الْيَتٰامىٰ ظُلْماً إِنَّمٰا يَأْكُلُونَ فِي بُطُونِهِمْ نٰاراً وَ سَيَصْلَوْنَ سَعِيراً) (نساء: 10) و (وَ مَنْ يَعْصِ اللّٰهَ وَ رَسُولَهُ وَ يَتَعَدَّ حُدُودَهُ يُدْخِلْهُ نٰاراً خٰالِداً فِيهٰا) (نساء: 14) و آياتى از اين قبيل.
ابن قيم در «مدارج السالكين» كلامى دارد كه خلاصه آن، چنين است: اهل سنت متفقاند كه ممكن است در يك شخص، دوستى و دشمنى با خداوند، از جهتهاى مختلف جمع شود. همچنين ممكن است ايمان و