109 اميرالمؤمنين(ع) اشاره دارد. 1 او برادر رضاعى امام جعفر صادق(ع) است. 2
ابن عنبه ضمن ستايش از او مىنويسد: «او مكنى به ابوسليمان و متولّى صدقات اميرمؤمنان على(ع) به نيابت از برادرش عبدالله محض بود. او همچنين برادر رضاعى امام صادق(ع) به شمار مىآمد، هنگامىكه منصور دوانيقى بر بنى حسن خشمگين شد، او را همراه جمعى از بنى حسن به زندان انداخت. اما به سبب دعايى كه امام صادق(ع) به مادرش آموخته بود، آزاد شد و به دعاى امداوود شهرت يافت. اين دعا در نيمه رجب خوانده مىشود و به دعاى استفتاح نيز مشهور است. داوود در مدينه به سن شصت سالگى درگذشت. 3
سيدكاظم يمانى، داوود را مكنّى به ابوعبدالله مىداند. 4 شيخ طوسى(رحمه الله) او را از اصحاب امام صادق(ع) شمرده 5 و بيهقى با عنوان « كَانَ شُجَاعاً سَخِيّاً » ياد مىكند. 6 ابوالفرج اصفهانى مىنويسد: منصور دوانيقى او را با جماعتى از اهلبيت(عليهم السلام). به زندان انداخت و پس از كشته شدن محمد و ابراهيم آزاد نمود. 7
داوود از محدثين شيعه بوده و احمدبن محمدبن ابىنصر، از او روايت نقل كرده است. 8 وى حدود سال 144قمرى در مدينه وفات يافت. 9 اگر سن او را در هنگام وفات كه شصت سال بود كسر كنيم، سال 84 قمرى، سال تولد او خواهد بود و هنگامى كه او متولّى صدقات على(ع) و فدك بود، قريب به 35 سال داشت.