77
علويان در بستر تاريخ
محققين پيدايى زمينه اعتقادى علويان در آناتولى را در ابتداى قرن 13م دانستهاند، يعنى زمان مهاجرت مهاجرينى از خراسان، آذربايجان و تركستان به آناطولى كه با خود مجموعهاى از معتقدات مبتنى بر تشيع و تصوف و همچنين شمينزم - دين قديمى تركان - را به همراه داشتند. علويان در دوران عثمانى مورد آزار و اذيت و حتى قتل عام دولت عثمانى و اهل سنت قرار گرفتند و از آنها با عناوينى چون قزلباش، بكتاشى، تخته چى، ابدال، زازا و رافضى ياد مىشد كه ريشه در دشمنى عثمانىها با علويان داشت 1؛ به همين دليل علويان در حكومت عثمانى بويژه كردهاى علوى به جنگلها و مناطق كوهستانى پناه بردند. از اين زمان علويان اعتقادات مذهبى خود را پنهان و ناگزير از تقيه گرديدند. زندگى در انزوا موجب فقر علمى و بىسوادى آنان گرديد بطورى كه ميراث آنها نه به صورت مدون بلكه سينه به سينه نقل شده است.
به هر حال، آنها عليرغم پارهاى از كژىها وكاستىها از شيعيان و محبان حضرت على(ع) بشمار مىروند.