66همچنين بسيارى از عالمان بزرگ شيعى، از اين منطقه برخاستند و يا در اين منطقه به سر بردند. سيد ابدال مكارم بن زهره (م 585 ق) و سادات بنى‌زهره كه در شهر حلب از منزلت و موقعيت علمى - اجتماعى بهره‌مند بودند، ابن شهر آشوب (م589 ق) با آن كه از مازندران بود و در شهرهاى مختلف ايران و عراق به تحصيل و تدريس و تاليف پرداخت، اما ساليان پايانى زندگى خويش را در حلب گذراند و در همان شهر وفات يافت. حمزه بن عبد العزيز سلّار ديلمى (م463 ق) از شاگردان سيد مرتضى به نيابت از استادش به «حلب» رفت و در آن شهر زعامت شيعيان را يافت و نيز بزرگان ديگرى چونان ابوالصلاح حلبى (م 337 ق) ابن ابى طّى (م 630 ق) و... .

گستره حضور تشيع در سوريه فعلى، منحصر به «حلب» نبود؛ در سفرنامه ابن جبير در سال 580 ه آمده است: «شيعيان را در اين سرزمين [دمشق] امرى است شگفت و به شمار بيش از سنيان‌اند و در سراسر اين ديار با مذاهب گوناگون خود انباشته‌اند» ¹

در زمان سيد محسن الامين صاحب كتاب "اعيان الشيعه" طى مباحثاتى با بزرگان و علماى اهل