73شرقى با عراقى هم مرز بود كه ساختارهاى سياسى آن پس از سال م كاملاً متحول شده بود. در شرق بحرين انقلابى و در جنوب يمن و حوثىهاى مخالف آل سعود را داشت و اين جداى از ايران بود كه آن را رقيب شماره يك خود در منطقه به شمار مىآورد.
اين درحالى است كه منافع سنتى عربستان سعودى در منطقه اقتضا مىكند كه اين كشور، مانع هرگونه تغيير در موازنههاى قدرت حاكم بر منطقه و ادامه وضع موجود باشد كه مهمترين نقطه ضعف اين رژيم به شمار مىآيد. به همين دليل، سعودىها حمايت گسترده خود از جريانهاى تندرو از جمله سازمان القاعده را آغاز كردند. در حالىكه، توجه داشتند، هرگونه نزديكى آمريكا به ايران و مهيا شدن زمينه گفتوگو بين دو كشور به زيان آل سعود خواهد بود. در اين ميان، نمىشد تركيه را ناديده گرفت؛ چون اين كشور نيز مىتوانست رقيب منطقهاى جدى ديگرى براى عربستان باشد تا نگاه آمريكا را در منطقه به سمت خود جلب كند.
تحولات دو سال اخير جهان عرب در بيدارى اسلامى، مهمترين رويداد و تأثير گذارترين اتفاق در رابطه بين عربستان و آمريكا محسوب مىشود. اهميت اين رويدادها در تأثير آن در ثبات و امنيت داخلى عربستان نهفته است. عربستان نيز مانند مصر و تونس