57از حضور ساحلى طى چندين دهه گذشته به حضور مستقيم و گسترده در كشورهاى خليج فارس و به ويژه عربستان سعودى تغيير يافت و سياست «موازنهقوا» بين ايران و عراق جاى خود را به «مهار دو جانبه» داد. 1 در اين شرايط، روابط سياسى و نظامى آمريكا و عربستان سعودى بيشتر گسترش يافت و آمريكا به فروش تسليحات، احداث پايگاههاى هوايى و عقد قراردادهاى نظامى- امنيتى دوجانبه با سعودىها پرداخت.
عربستان، در نيمه دوم قرن بيستم، نقش بسيار مهمى در مختصات راهبردى ايالات متحده آمريكا در منطقه خاورميانه ايفا كرد. برخوردارى از درصد ذخاير نفتى جهان، موقعيت محاط بين سه گذرگاه بينالمللى دريايى «تنگه هرمز»، «تنگه باب المندب» و «كانال سوئز»، مركز ارتباطات دريايى سه قاره اروپا، آسيا و آفريقا، مركز عبادى جهان اسلام، بازارى بزرگ براى كالاهاى اقتصادى و تجهيزات نظامى، اعتبار و نفوذ قابل قبول در جهان عرب، از يك سو و همسو بودن اهداف و اولويتهاى سياست خارجى عربستان