118مى‌دانسته‌اند و از اين طريق، به گسترش روابط خود با كشورهاى ديگر اقدام مى‌كرده‌اند.
نتيجه‌گيرى
بيشترين دلايل حمايت عربستان از شورشيان در سوريه و مخالفت با نظام سياسى سوريه از سويى به ماهيت حكومت سنتى- قبيله‌اى و محافظه كار سعودى باز مى‌گردد؛ عربستان از اين منظر حكومت سوريه را تهديدى بالقوه براى حكومت خود مى‌داند. از سوى ديگر، عربستان به منظور تضعيف ايران و محدود كردن حوزه نفوذ ايران در منطقه در سوريه، سعى در مقابله با ايران و متحدان سنتى‌اش دارد. در نهايت، بسيارى از اقدام‌هاى عربستان برآمده از سياست مستقل نبوده و در واقع، در معادله قدرت‌هاى فرامنطقه‌اى و در راستاى سياست حفظ توازن قواى تعريف شده از سوى آمريكا، ميان رژيم صهيونيستى و كشورهاى منطقه قابل تحليل است.