1) . آية الله زنجانى: مگر در صورتى كه نتواند با انجام خدمت اعمال حج را به‌جا آورد.

2) آية الله سبحانى: در صورتى كه آن مبلغ براى اداره زندگى او و خانواده‌اش در مدت حج كافى باشد؛ همچنين است كسانى كه حج آنها در برابر خدمتشان عرضه مى‌شود مانند طبيب كاروان، خدمه و مدير وروحانى و ساير عوامل، حج چنين افرادى از حجةالاسلام كفايت مى‌كند، هرچند قبول بر آنها واجب نيست. . آية الله صافى، آية الله گلپايگانى: لكن براى كسى كه عادت و شغلش خدمت باشد سزاوار است احتياط به قبول ترك نشود، چون عرفاً استطاعت صدق مى‌كند. (آداب و احكام حج، مسأله 64).

3) . آية الله اردبيلى: مشروط بر اينكه انجام حج مانع از انجام وظيفه‌اى كه براى آن اجير شده‌اند نشود و در اين صورت اگر حال آنها قبل و بعد از حج يكى باشد، رجوع به كفايت شرط نيست. آية الله بهجت: و همچنين اگر در اجاره براى او شرط شد تأمين زاد و راحله و نفقه عيال، قبول واجب نيست، ولى اگر قبول كرد مستطيع مى‌شود به استطاعت ماليه در هر دو صورت، نه بذليه، پس دَين مانع از آن است مگر آنكه على اى تقدير متمكن از اداى دين نباشد و فقط به اين اجاره مشروطه، مالك گذراندن امور خود در مصاحبت اهل حج باشد كه در حكم استطاعت بذليه است ولى باز قبول استيجار واجب نيست (كتاب حج، ص14). آية الله خامنه‌اى: به شرط آنكه انجام مناسك حج مزاحم با خدماتى كه براى آن اجير شده نباشد. (مناسك حج، م63)

4) . آية الله بهجت: امّا اگر حج نيابتى مقيد به همان سال نباشد، حجّ خود را مقدّم بدارد. (مناسك، ص14، مسأله 29). آية الله تبريزى: اما اگر مقيد به همان سال نباشد و براى او محرز است كه مى‌تواند حج نيابى را در سال‌هاى بعد به‌جا آورد، حج خودش را مقدّم كند و الاّ بايد حج نيابى را مقدّم بدارد. آية الله زنجانى: و بعد از آن در اولين سالى كه مى‌تواند براى خودش حج به‌جا آورد و اگر راه انجام حج خود منحصر به حفظ اين اجرت باشد نمى‌تواند آن را در كار ديگرى مصرف كند مگر آنكه نياز مبرمى پيش آيد پس اگر پول را در آن خرج كرد از استطاعت خارج مى‌شود و اما اگر حج نيابى مقيد به همان سال نباشد چنانچه براى او محرز است كه مى‌تواند حج نيابى را در سال‌هاى بعد به‌جا آورد، حج خودش را مقدم كند و الاّ بايد حج نيابى را مقدم بدارد.