94 ندارد كه در اين صورت كلمه «مَحِلّ» به معناى مكان، يعنى حرم خواهد بود.
طبق اين نظر، در هر دو صورت (ممنوعيت از ناحيه دشمن و ممنوعيت از ناحيه بيمارى و مانند آن) بايد قربانى را به حرم برده و در آنجا ذبح يا نحر كرد.
البته چنانكه قبلاً نيز بيان شد: اولاً اين معنا با عمل پيغمبر در حديبيّه سازگار نيست.
اين گفتار نيز صحيح نيست كه پيامبر اكرم(ص) و يارانش در آن سمت از حديبيّه كه پايين مكه و جزء حرم بوده، قربانى كرده و مُحِلّ شدهاند؛ زيرا قرآن صريحاً اعلام مىكند كه كفار در حادثه حديبيّه مانع شدند از اينكه پيامبر و يارانش، قربانىهاى خود را به جايگاهش كه به عقيده حنفىها حرم است، برسانند؛ آنجا كه مىفرمايد:
هُمُ الَّذِينَ كَفَرُوا وَ صَدُّوكُمْ عَنِ الْمَسْجِدِ الْحَرٰامِ وَ الْهَدْيَ مَعْكُوفاً أَنْ يَبْلُغَ مَحِلَّهُ ) (فتح: 25)
آنها كسانى هستند كه كافر شدند و شما را از [زيارت] مسجد الحرام و رسيدن قربانىهايتان به قربانگاه باز داشتند.
ثانياً اين معنا با روايات همسازگار نيست؛ رواياتى كه تعليم مىدهد هنگام ممنوعيت دشمن، لازم است در همان محل، قربانى صورت گيرد.
اما طبق فتواى اماميّه، بايد آيه مورد بحث را به كمك روايات تفسير كنيم و طبق آن، محل ذبح بر حسب عوامل ممنوعيت و جهت