73در اين بحث آياتى است كه شايسته است به بررسى آنها بپردازيم:

آيه اول

وَ أَتِمُّوا الْحَجَّ وَ الْعُمْرَةَ لِلّٰهِ فَإِنْ أُحْصِرْتُمْ فَمَا اسْتَيْسَرَ مِنَ الْهَدْيِ وَ لاٰ تَحْلِقُوا رُؤُسَكُمْ حَتّٰى يَبْلُغَ الْهَدْيُ مَحِلَّهُ فَمَنْ كٰانَ مِنْكُمْ مَرِيضاً أَوْ بِهِ أَذىً مِنْ رَأْسِهِ فَفِدْيَةٌ مِنْ صِيٰامٍ أَوْ صَدَقَةٍ أَوْ نُسُكٍ فَإِذٰا أَمِنْتُمْ فَمَنْ تَمَتَّعَ بِالْعُمْرَةِ إِلَى الْحَجِّ فَمَا اسْتَيْسَرَ مِنَ الْهَدْيِ فَمَنْ لَمْ يَجِدْ فَصِيٰامُ ثَلاٰثَةِ أَيّٰامٍ فِي الْحَجِّ وَ سَبْعَةٍ إِذٰا رَجَعْتُمْ تِلْكَ عَشَرَةٌ كٰامِلَةٌ ذٰلِكَ لِمَنْ لَمْ يَكُنْ أَهْلُهُ حٰاضِرِي الْمَسْجِدِ الْحَرٰامِ وَ اتَّقُوا اللّٰهَ وَ اعْلَمُوا أَنَّ اللّٰهَ شَدِيدُ الْعِقٰابِ ) (بقره: 196)

و حج و عمره را براى خدا به اتمام برسانيد و اگر محصور شديد [و از اتمام آن به جهت بيمارى يا ممانعت دشمن بازمانديد]، آنچه از قربانى فراهم شود [ذبح كنيد و از احرام خارج شويد] و سرهاى خود را نتراشيد تا قربانى به محلّش برسد [و در قربانگاه ذبح شود] و اگر كسى از شما بيمار بود و يا ناراحتى در سر داشت [و ناچار بود سر خود را پيش از آن بتراشد] بايد با روزه يا صدقه يا گوسفند كفاره دهد و هنگامى كه [از بيمارى و دشمن] در امان بوديد، هر كس با اتمام عمره، حج را آغاز