60البته بسيارى از مفسران، از جمله علامه طباطبايى معتقدند منظور از ذكر اسم خدا در ايام معيّن، همان ذكر نام خدا هنگام ذبح حيوانات در منا از روز عيد تا روز سيزدهم ذيحجه است. ¹ مهم‌ترين دليل آنان بر اين تفسير، سياق آيه است كه مربوط به مراسم ذبح حيوانات در «منا» است و جملاتى از قبيل: أَيّٰامٍ مَعْلُومٰاتٍ كه در روايات، تفسير به ايام تشريق - از عيد تا سيزدهم - شده است، ² و ( عَلىٰ مٰا رَزَقَهُمْ مِنْ بَهِيمَةِ الْأَنْعٰامِ ) كه روزى است كه از گوشت قربانى نصيب مردم مى‌شود و ( فَكُلُوا مِنْهٰا وَ ...) كه صريح در جواز خوردن گوشت قربانى و استحباب دادن آن به نيازمندان و فقراست.

طبق اين تفسير، كلمه «على» به معناى «استعلا» و با كلمه بعدش، متعلّق به ( يَذْكُرُوا ) است و جمله ( مِنْ بَهِيمَةِ الْأَنْعٰامِ ) بيان از براى موصول ( مٰا رَزَقَهُمْ ) است و ( بَهِيمَةِ ) همان‌طور كه گفتيم، هر حيوان و چهارپايى است كه قدرت بر تكلّم ندارد و اضافه آن به ( الْأَنْعٰامِ ) كه به معناى گاو، گوسفند و شتر است، اضافه عام به خاص يا صفت به موصوف است. ³

بنابراين معناى آيه چنين خواهد بود: حاجيان به دنبال دعوت حضرت ابراهيم، به حج بروند تا از منافع آن بهره‌مند شوند و در روزهاى معين - دهم تا سيزدهم - هنگام ذبح يا نحر حيواناتى كه خداوند به آنان روزى كرده است، نام خدا را بر زبان جارى نمايند.