144 افاضه آنها و تأكيد بر صحّت و بلندى مرتبه افاضه از عرفات كه مردم انجام مى‌دهند، اشاره فرموده است.

البته برخى از مفسران نيز، براى تصحيح معناى «ثمّ» در آيه به تقديم و تأخير، قائل شده و گفته‌اند: آيه در اصل چنين بوده است:

«ليس عليكم جناح أن تبتغوا فضلا من ربّكم ثمّ أفيضوا من حيث أفاض الناس فإذا أفضتم من عرفات فاذكروا الله عند المشعر الحرام» كه در اين صورت «ثمّ» در ترتيب ذكرى به كار برده شده است ¹، ولى با توجه به صحت معانى ياد شده، ضرورتى براى چنين تأويل بعيدى نخواهد بود. ² و طبق اين تفسير(تفسير دوم) منظور از «الناس» غالب مردم خواهند بود و خطاب ( أَفِيضُوا ) نيز مربوط به قريش و «حمس» خواهد بود، ولى در تفسير اول منظور از «ناس» حضرت آدم، ابراهيم و همه انبياى پيشين خواهند بود كه افاضه را از عرفات شروع كرده و به مِنا ختم مى‌كردند.

اگرچه تفسير دوم را صرف‌نظر از شأن نزول آيه، رواياتى از امام پنجم و ششم نيز تأييد مى‌كند و بيشتر مفسران عامّه و خاصّه نيز آن را پذيرفته‌اند و جمله ( مِنْ حَيْثُ أَفٰاضَ النّٰاسُ ) نيز ظهور در همين معنا دارد، اما طبق اين تفسير، آيه از ذكر افاضه از مشعر به سوى مِنا خالى خواهد بود، در صورتى كه ذكر آن از امور مهم حج است. ³ در پايان آيه، خداوند به مردم دستور مى‌دهد كه از او طلب مغفرت و بخشش