99 نامحدود -نه محدود - ، از آن خداست و هيچ موجودى با او در اين صفت شريك نيست، نه تنها آگاهى از غيب به اين معنا از آن خداست، حتى آگاهى از شهادت و غير غيب نيز به صورت ذاتى و نامحدود از آن خداست، چنانكه در قرآن بهطور مكرر مىفرمايد: عٰالِمُ الْغَيْبِ وَ الشَّهٰادَةِ . بنابراين آياتى كه علم غيب را از آن خدا مىداند و از غير خدا سلب مىكند، مقصود، علم غيب ذاتى نامحدود است مانند:
قُلْ لاٰ يَعْلَمُ مَنْ فِي السَّمٰاوٰاتِ وَ الْأَرْضِ الْغَيْبَ إِلاَّ اللّٰهُ وَ مٰا يَشْعُرُونَ أَيّٰانَ يُبْعَثُونَ (نمل: 65)
بگو كسى در آسمانها و زمين جز خدا از غيب آگاه نيست و نمىدانند كه چه زمانى برانگيخته خواهند شد.
و يا در آيه ديگر از زبان پيامبر(ص) نقل مىكند:
وَ لَوْ كُنْتُ أَعْلَمُ الْغَيْبَ لاَسْتَكْثَرْتُ مِنَ الْخَيْرِ وَ مٰا مَسَّنِيَ السُّوءُ إِنْ أَنَا إِلاّٰ نَذِيرٌ وَ بَشِيرٌ لِقَوْمٍ يُؤْمِنُونَ (اعراف: 188)
بگو اگر غيب مىدانستم، خيرات و نعمتهاى فراوانى را به دست مىآوردم و هيچ بدى به من نمىرسيد، من جز يك بيمدهنده و مژدهدهنده براى كسانى كه ايمان دارند، نيستم.
و چون پيامبر(ص) ذاتاً و از درون، آگاه از غيب نبوده و آگاهى او چنانكه معلوم است محدود بوده، لذا خويش را به شيوه مذكور در آيه توصيف مىكند.